Артур Сайманз

Ночы ў горадзе

Вершы

“П’янкі геліятроп”

(White Heliotrope)

Вар’яцтва, белая пасцель,

Спадніцы ўпалі на кілім,

Закінуты раман, а з ім —

Румяны, шпількі, карамель/

Люстэрка высмактала твар

Да найглыбейшых таямніц,

Цяпер яно — адна з крыніц

Тваіх амаль забытых чар/

Я ноч не спаў, я ўвесь дрыжу,

Ты ж, паўадзетая ў паўсне,

Глядзіш так дзіўна на мяне,

І сонна я ў адказ гляджу —

Так рвецца памяць у галоп

(Баяцца? Бласлаўляць свой крах?),

Калі я зноў адчую пах

Духоў “П’янкі геліятроп”.

Ночы ў горадзе

(City Nights)

І. У цягніку

(I. In the Train)

Цягнік — праз горад і плыні

Сутоння, што рвуць напалам

Пальцы заблытаных вуліц.

Чырвоны, аранжавы, сіні —

Агні вызіраюць з-за рам,

Іскрыстыя погляды вуліц.

Імчыцца цягнік, шум і гам,

Дымок распаўзаецца, стыне,

Спужаўшы насельнікаў вуліц.

Як мог бы, то скочыў бы сам

У ноч — і далей, у пустыню

Сляпучай бясконцасці вуліц!

ІІ. У Тэмпле

(II. In the Temple)

Туман, імжы цяжар,

Галіны тонкіх дрэў, што ноч

Трымаюць, а наўзбоч —

Рака, за ліхтаром ліхтар.

Як скачуць ліхтары!

Я грукат чуў з усіх бакоў

Вясёлых капытоў —

Імклівы рытм начной пары.

Прысады месяцу ў слязах

Вярталі скрушны ўздых.

Ізноў рэфрэн кранае слых

І месяц — у слязах.

Мелодыя

(The Tune)

Круціўся ў галаве дурны матыў,

Як ветракі ў нябеснай бездані пустой.

Чаму любоў, што зваў я вечнаю, згубіў,

А памяць, званая кароткаю, са мной?

Жыве любоў? Я чуў бяссоннаю парой

Ў самотным ложку тых мелодый пераліў.

У галаве стары ўспамін, стары матыў,

Як ветракі ў нябеснай бездані пустой.

пераклад з ангельскай — Ганна Янкута