Эрнэст Доўсан

(Ernest Dowson)

1867—1900

Я верны на свой лад адной табе, Цынара!

Вершы

Vitae Summa Brevis Spem Nos Vetat Incohare longam [1]

Не вечны час надзеі і адчаю,

Любоў, і жарсць, і гнеў,

Мінаем браму мы — і ўсё знікае,

Бо час прыспеў.

Не вечныя віно і баляванне:

З глыбі таемных сноў

Сцяжынка ўзнікне — і пасля растане

У сне ізноў.

Non Sum Quails Eram Bonae Sub Regno Cynarae [2]

Учора ўвечары між нашых вуснаў паў

Твой цень — і подых твой, Цынара, атуліў

Маю душу падчас застолля і забаў.

Мяне спустошыла мая старая мара,

Так, тую пустку я віном заліў.

Я верны на свой лад адной табе, Цынара!

У тую ноч гучаў гарачых сэрцаў грук,

Я саладзейшых губ не цалаваў нідзе,

Ў абдымках спачываў яе прадажных рук,

Але спустошыла мяне старая мара:

За ноччу шэры досвітак ідзе.

Я верны на свой лад адной табе, Цынара!

Я шмат чаго забыў, Цынара, з ветрам знік,

Развеяў столькі руж над гэтай пустатой,

Танцуючы, згубіў тваім лілеям лік,

Але спустошыла мяне старая мара,

Бо быў занадта доўгім танец той,

Я верны на свой лад адной табе, Цынара!

Гучнейшых нот! Віна, мацнейшага ўдвая!

Ды скончыцца наш баль, я пагашу святло,

І вернецца твой цень, Цынара, ноч — твая,

Каб зноў спустошыла мяне старая мара,

Так, трызню я пра тое, што было,

Я верны на свой лад адной табе, Цынара!

Таму, хто ў Бедламе

(To One in Bedlam)

Ён, тонкі і ўтрапёны, рве жмуток

Нябачных кветак і пасля ў вянкі сплятае.

Салома прэлая і камера пустая —

Увесь яго сусвет, і шчэрыцца ў той бок

Панылы свет-педант. О, як мутнее зрок

Ад дурасці людской! Хто ж мрою расчытае,

Што выклятым віном узносіць дух, святая,

І зоркамі вянчае змрочных думак ток?

Няшчасны брат, які спазнаў пагарду ўсіх,

Мне абяцанне мроіцца ў вачах тваіх:

Паўцарства блазнаў, дзе няма пустога дбання.

І лепшы, чымся кветкі марнага жыцця,

Твой месячны вянок, і лепшы за каханне —

Твой зорны смутак у гадзіны забыцця.

Мая лэдзі Мая

(My Lady April)

Раса на строях і на валасах,

І вочы — як расінкі, і не змяць

Ёй лёгкаю хадою сенажаць —

Ідзе яна й спявае ў верасах.

Той спеў ляціць, як фантастычны птах.

Лёс кветкі-прыгажуні — люстраваць

Кахання і надзеі дабрадаць,

Ды слёзы ззяюць у яе вачах.

Няўжо яна рыдае без прычын?

Ці прадчувае — шчасце адлятае,

І не спыніць імклівы лёт гадзін,

Бо выпадае ўсім нягода тая:

Спачатку — марнасць, восень залатая,

Пасля — зіма бясплодная, спачын.

Віланэль заходу сонца

(Vilanelle of Sunset)

Хадзем, дзіця! Спачні,

Бо хутка ноч настане —

Вунь захад у агні!

Заснулі ў цішыні

Гульня і шчыраванне.

Хадзем, дзіця! Спачні.

Схавайся ў глыбіні

Гнядзечка, птах мой ранні,

Вунь захад у агні!

Фіялка, не мані:

Ты сон стрымаць не ў стане.

Хадзем, дзіця! Спачні —

Бо поўня ў вышыні.

Чакае нас вяртанне,

Вунь захад у агні!

І нёс з далечыні

Я кветку, што не звяне…

Хадзем, дзіця! Спачні,

Вунь захад у агні!

Вянок

(A Coronal)

Яго спадарыні і каханню з усімі яго песнямі і яе днямі

Фіялкі й вінаград

У наш вянок чароўны

Нам дорыць летні сад.

Вянок — вянец кахання,

Яго дыханнем поўны,

Аздоба яго шат —

Ды толькі да змяркання.

Фіялкі й вінаград

Нам дорыць летні сад.

Фіялкі й вінаград

Каханню-аднадзёнцы

Падорыць летні сад,

Пакуль яно не звяне,

Пакуль не знікне сонца,

Стракаты кветкапад

На галаве кахання.

Фіялкі й вінаград

Нам дорыць летні сад.

Фіялкі й вінаград —

Каханне, што загіне, —

Нам дорыць летні сад.

Вянок, што хутка звяне,

Гарыць, і Празерпіне

Час скончыць свой абрад.

Згасае дзень. Змярканне.

Фіялкі й вінаград

Нам дорыць летні сад.

пераклад з ангельскай — Ганна Янкута

Каментар

1. “Кароткасць жыцця забараняе нам спадзявацца на далёкае” (лац.). Цытата ўзятая з оды Гарацыя, кніга 1, 4.

2. “Я не той, кім быў ва ўладзе добрай Цынары” (лац.) Цытата таксама ўзятая з оды Гарацыя, кніга 4, 1. Паводле пераказанай Гарацыем легенды, Цынара — дзяўчына, у якую закахаўся Зеўс, аднак пасля ператварыў яе ў артышок (лацінская назва раслін роду артышок — Cynara). У Старажытнай Грэцыі і Старажытным Рыме артышок лічыўся моцным афрадызіякам.